Gooi je verdriet niet in de kliko

Verdriet hebben en verdriet zien, beide zijn soms best zwaar.

Als ‘toeschouwer’ kan het zomaar gebeuren dat jij je tekort voelt schieten. Het geeft een machteloos gevoel en vaak hebben mensen de neiging iets te willen of moeten doen.

Als ‘eigenaar’ kan je je wanhopig, zwak en misschien zelfs een mislukkeling voelen: ‘waarom kan ik niet zijn zoals een ander? Wat is er mis met mij? Dergelijke gedachten, ook al zijn ze irreëel kunnen gemakkelijk de kop opsteken. Je voelt je soms overspoeld…

Om die moeilijke gevoelens te lijf te gaan, duwen we ze vaak weg met gedachten als ‘flauwekul, onzin, hoe oud ben je nu eigenlijk’. Of juist andersom: ‘ik ben echt een sukkel dat ik me zo rot voel, het zal nóóit meer goed komen met me, dit gaat nooit meer over’.

Het op die manier wegdrukken van heel oprechte gevoelens van jezelf, dat noem ik ‘in de kliko gooien’, je beschouwt je verdriet als rotzooi.

Ook zo’n uitdrukking om verdriet teniet te doen die mensen elkaar vaak goedbedoeld toevoegen: ‘Kop op, het glas is half vol!’ En dat klopt, en wat ook waar is, is dat je glas half leeg is.
Wat je kwijt bent geraakt, kan gaan over mensen. Veel vaker gaat het over vertrouwen, in jezelf, in anderen, in wat het leven met je voorhad, over wat je altijd zo goed op de been hield. Over een manier van leven die ineens (?) niet meer werkt.
Over heel wezenlijke dingen van jezelf dus. Die gooi je toch niet bij het afval!

Daar kun je beter bij stil staan, eens kijken wat het je aan inzichten biedt voor je verdere leven. Welke koerswijziging ligt hier achter in het verschiet? Misschien is wel een koers die bijzonder welkom is. Omdat je er meer jezelf van wordt, maskers af, gewoon zijn wie jij bent.

Een anekdote:
Een vrouw is bang voor haar verdriet: “Als ik dat toelaat, kan ik alleen maar huilen en wordt het nog erger,” zegt ze. Maar haar verdriet negeren lukt ook niet meer, steeds meer wordt ze ermee geconfronteerd. Zette ze gewoonlijk haar gevoel op nul en het verstand op volle toeren, dat lukt niet meer, want ze is doodmoe.

Haar huisarts verwees haar naar mij, want lichamelijk is zij niet ziek. Op mijn simpele vraag ‘wat maakt je zo verdrietig’ breekt ze voor haar gevoel. Ik zie een vrouw die intens snikt om alles wat ze kwijt is geraakt. Zijzelf en het kwijtgeraakte zijn als het ware samengesmolten. Er is geen onderscheid meer tussen wie zij is en dat wat zij verloren is. Zij werd haar verdriet, zij werd het verlies van een plek van geborgenheid, die haar lief haar bood.

Haar snikken gaat daarover. En ik luister, stel hier en daar een vraag. Zij vertelt en dat doet ze heel goed. Dan wordt ze rustiger. Zo leert ze tijdens de gesprekken zichzelf beter begrijpen. Als ze bij mij de deur uitgaat, is ze ook moe, maar anders. Er ontstaat rust en - dat klinkt een beetje raar misschien - er komt ook een gevoel van geborgenheid bij haarzelf. Een prettig gevoel van ‘ik zie nu wie ik ben’. 
En als er iets is wat wij naast eten en drinken en een dak boven ons hoofd nodig hebben, is het wel erkenning, gezien worden.

In plaats van je verdriet bij de vuilnis te zetten, leer je het te gebruiken als ‘bagage voor je leven’. Verdriet wordt je raadgever. Je wordt rustiger, je loopt niet meer weg van jezelf, je bent een fijn mens voor anderen want je erkent je gevoelens. Ook je verdriet.

Terug naar de vrouw uit de anekdote. Het enige waar ze nu van weg gaat lopen, is van mij. En dat is een goede zaak. Op eigen benen verder door het leven, met soms een beetje hulp van een ander.

Zoek je hulp voor je verdriet? Merk je dat je niet goed in je vel zit, vastloopt bijvoorbeeld in relaties met anderen, ‘iets’ maar niet overgaat, je gewoon maar doorgaat terwijl het niet goed gaat? Misschien is het tijd voor een stukje onderhoud aan jezelf.

Geniet van deze dag! Enne… kijk af en toe eens in je kliko.

Heb je vragen, of wil je hiervan leren? Deze wijsheid in de praktijk gaan brengen? Neem contact met ons op. Wij helpen je graag verder in jouw specifieke situatie.